شاد اما دلسوز

ساده اما زیبا

مصمم اما بی خیال

متواضع اما سر بلند

مهربان اما جدی

سبز اما بی ریا

عاشق اما عاقل

در آن روز جای خالی انگشتان با انگشتان ظریفی پر شد

همان روز همه فرشتگان خندیدند

و آن روز در آسمان همه صدا می زدند:

چه روزی است ولنتاین

خدايا به من توفيق عشق بي هوس، تنهايي در انبوه جمعييت، دوست داشتن بي آنکه دوست بداند عطا کن من بهترين صفتي راکه براي خود مي پسندم صداقت وصميميت است واگر هم کم داشته باشم لااقل ان را سخت دوست خواهم داشت زيرا عزيزترين حالتي است که يک انسان مي تواند داشته باشد. اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست و جانشين همه نداشتن هاست نفرين و آفرين ها بي ثمر است اگر تمامي خلق گرگهاي هار شوند و از آسمان هول كينه بر سرم ببارد تو مهربان جاودانه هميشه خواهي بود

 از من، بدون تو!

فکر نبودنت ، و چرا از نموندن ها! …

دیگه از باران نوشتن برام سخت شده

شايد مي خوام از خودم بگم!

از پشيماني ام از روزهایی كه رفته و من سالها گذرانده ام

از خودم كه نمي توانم راهي از قلب به زبانم پيدا كنم

 تا تو بداني در دلم چه مي گذرد

از خودم كه فقط مي توانم از يادت بگم

و از خستگي هام، كه هر چه تلاش مي كنم باز…

دلم تنگ است

که همه را شاد می دیدم

پدرم سر حال می آمد خانه

مادرم سلام به او می گفت

می پریدم در آغوش بابا

بچه های کوچه همه سر حال بودند

موقع عید همه لباس نو به تن می کردیم

قلک هامان را می شکستیم

شاد و سرزنده

تمام روزای سال برامان قشنگ بود

اون روزا گذشت و گذشت

تا که امروز نمی دانم چند وقت است که نخندیده ام

همه روزایم پاییزی

همه روز به فکر و دلتنگ فردا

در چشم همه غریبم

نه قلکی دارم

نه ...

نه ...

نه کسی که ...

نه آشنایی می بینم که بگویم: یاد آن روزا بخیر

وای چقدر ...

عشق به شکل پرواز پرنده است

عشق خواب یه آهوی رمنده است

من زایری تشنه زیر بارون

عشق چشمه آبی اما کشنده است

من می میرم از این آب مسموم

اما اونکه مرده از عشق تا قیامت هر لحظه زنده است

من می میرم از این آب مسموم

مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز پرنده است

از همان روزي كه دست حضرت قابيل گشت آلوده به خون هابيل

از همان روزي كه فرزندان آدم زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد

 آدميت مرده بود گرچه آدم زنده بود

از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين اسباب گشت و گشت

 قرنها از مرگ آدم هم گذشت اي دريغ آدميت برنگشت

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است

سينه دنيا ز خوبي ها تهي است

 صحبت از آزادگي پاكي مروت ابلهي است

 صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست

قرن موسي چمبه هاست

 روزگار مرگ انسانيت است

من كه از پژمردن يك شاخه گل از نگاه ساكت يك كودك بيمار

 از فغان يك قناري در قفس

از غم يك مرد در زنجير حتي قاتلي بر دار

 اشك در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام زهرم در پياله

زهر مارم در سبوست

 مرگ او را از كجا باور كنم

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

واي جنگل را بيابان ميكنند

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان ميكنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا آنچه اين نامردمان با جان انسان ميكنند

 صحبت از پژمردن يك برگ نيست

 فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

در كويري سوت و كور

 در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور

 صحبت از مرگ محبت

 مرگ عشق

 گفتگو از مرگ انسانيت است

وقتی نسیم صبحگاهان-مست-

گلهای باغ گیسوانت را

افشاند و

             پرپر کرد و

                         پرپر کرد و

                                     پرپر کرد

بر روی پیشانی

من نیز در آیینه چشمم تو رو می دیدم

پرواز روحم را

                                                                 در آفاق پریشانی

چشمای منتظر به پیچ جاده                                                   دلهره های دل پاک و ساده

پنجره باز غروب پاییز                                                              نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من می کوبه                                  سهم من از با تو بودن غم تنگ غروبه

غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده                                برام یه یادگاری جز اون چیزی نمونده

تو ذهن کوچه های آشنایی                                                     پر شده از پاییز تن طلایی

تو نیستی و وجودم و گرفته                                                      شاخه خشک پیچک تنهایی

تو رو دوست دارم به اندازه سعادتم

به تو محتاجم و احتیاج من برای من شده عادت

عشق لالایی بارون پشت شیشه هاس

شد زندگانی زندان من

دریای اشک چشمان من

ای عمر شیرین از تو سیرم

بگذر از من تا بمیرم

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

 غم مخور که دوریت برای من شده عادت

مقصدت هرکجا که باشد

هر کجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق

پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق

دست بی ریای من بود

وقتی هر ثانیه تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرحم کشیدی

برام از روشنی گفتی پرده شبو دریدی

صورتش از خشم گلگون بَود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

و آن یکی در گوشه ای جوانان را ورق می زد

برای اینکه بی خود های و هوی می کرد و با آن شور بی پایان

تساویهای جبری را نشان می داد

با خطی خوانا بروی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود

تساوی را چنین نشان داد

یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه باید یکی بپا خیزد

به آرامی سخن سر داد

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و معلم مات بر جا ماند

و او پرسید: اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز یک با یک برابر بود

سکوت مدحشی بود و سوالی سخت

معلم خمشگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود

و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود

و آن سیه چرده که می نالید پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفتخواران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید

یک با یک برابر نیست ۰۰۰

عشق خورشیدی بی غروب

دریایی بی ساحل

فریادی بی سکوت

طوفانی بی امان

آتشی بی خاکستر

فصلی بی خزان

ماهی بی خوف

بامدادی بی شام

سیب سرخ در اوج کمال می افتد

برگ زرد در انتهای زوال

بنگر چگونه می افتی

همچو سیب سرخ یا مثل برگ زرد

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا گل سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی:

"از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن"

با تو گفتم: " حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم"

باز گفتم: " که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم"

اشکی از شاخه فروریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه به عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم

آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

" بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم"